Ιούνιος 5, 2020

Πέννυ Μπαλτατζή: «Στην Ελλάδα είναι σχεδόν αδύνατο να ζήσουν οι καλλιτέχνες από τη δουλειά τους»

Η τραγουδοποιός μιλάει με αισιοδοξία, χαρά αλλά και προβληματισμό στο Citytag, με αφορμή την καμπάνια crowdfunding για τη δημιουργία του επόμενου δίσκου της.

Η Πέννυ Μπαλτατζή είναι ρομαντική, αισιόδοξη και δημιουργική και το αποδεικνύει με κάθε τρόπο. Πρώτα απ’ όλα με τη φωτεινή μουσική της, με «Ένα φιλί» που μας δίνει, με ένα «Εξωτικό χαρμάνι» που μας κερνάει, με μια βόλτα «Στην Τρούμπα στην Καστέλλα». Κι έπειτα με τα βίντεο με τα οποία μας κράτησε παρέα μέσα στην καραντίνα (εκεί θα βρεις και μια συνταγή για μηλόπιτα!) αλλά και με την καμπάνια crowdfunding που ξεκίνησε ώστε να δημιουργήσει τον επόμενό της δίσκο. Με αυτήν τη –διαδεδομένη στο εξωτερικό– ιδέα μας προ(σ)καλεί να γίνουμε εμείς «χορηγοί» της δουλειάς της, ώστε να στείλουμε ένα μήνυμα ότι στεκόμαστε στο πλευρό των καλλιτεχνών στη μεγαλύτερη κρίση που αντιμετωπίζουν τις τελευταίες δεκαετίες. Με αφορμή αυτή την καμπάνια, το Citytag μίλησε με την Πέννυ Μπαλτατζή, που μοιράστηκε σκέψεις, όνειρα και μια πρόγευση του νέου δίσκου. (φωτογραφίες: Christos Tzoutis)

Αναφέρεις στο σημείωμά σου για την καμπάνια ότι έχεις τσακωθεί με την… παύση. Τι σε κράτησε απασχολημένη στην καραντίνα;

Τι δεν με κράτησε απασχολημένη να λες… Γιατί μέχρι να ανοιγοκλείσω δύο φορές τα μάτια από την ώρα που ξυπνούσα, είχε ήδη νυχτώσει! Στο σπίτι με ένα βρεφάκι, με μουσική και πολλή δουλειά για το κανάλι μου στο YouTube ώστε να κρατήσω συντροφιά και στον κόσμο την περίοδο του εγκλεισμού. Το ’ριξα στη μαγειρική, είδα σειρές, έκανα βόλτες στο τετράγωνο με σκυλί και καροτσάκι, και σχεδίαζα τον «ιδανικό δίσκο» μέσω crowd funding.

Πώς αισθάνεται ένας καλλιτέχνης που ξαφνικά δεν μπορεί να κάνει συναυλίες και να δημιουργήσει από κοντά με την ομάδα του;

Πρωτόγνωρα ενοχλητικά. Ίσως και ακρωτηριασμένος σε ένα βαθμό. Γιατί μπορεί και θέλει, αλλά δεν του το επιτρέπουν. Κι όταν κάτι σου το απαγορεύουν, αυτό είναι πιο περίεργο.

Τι σε απογοήτευσε στη στάση της κυβέρνησης απέναντι στους καλλιτέχνες;

Ότι άφησαν στη μοίρα τους τον πολιτισμό κι όλους τους ανθρώπους του, που δεν είναι λίγοι. Κι άρχισαν να παίρνουν κάποια μέτρα με μεγάλη καθυστέρηση. Από την άλλη, σε ορισμένα ζητήματα είχαν δίκιο κι αυτό με απογοήτευσε σε σχέση συνολικά με την εικόνα του δικού μας χώρου. Το ότι πολλοί από μας δεν έχουμε καν φορολογική οντότητα ως καλλιτέχνες με στενοχωρεί. Δεν μου αρέσει να δίνουμε δικαιώματα ως κλάδος. Δική μου επιθυμία είναι να είμαστε τυπικοί και καλυμμένοι και από την άλλη να μπορούμε να ζούμε και να βιοποριζόμαστε με αξιοπρέπεια.

Θεωρείς ότι τα μέτρα που τελικά λήφθηκαν και διάφορες κινήσεις όπως το άνοιγμα της Τεχνόπολης για συναυλίες απαντούν στα αιτήματα των ανθρώπων του πολιτισμού;

Είναι μια μικρή βοήθεια. Αλλά ποιος θα πρωτοπαίξει; Το θέμα είναι να γίνουν καινούριες προτάσεις. Καταλαβαίνω πως το υπουργείο και η κυβέρνηση δεν οφείλει να γνωρίζει όλα τα θέματα που αντιμετωπίζουμε στο χώρο μας στη λεπτομέρειά τους. Όμως είμαστε όντα του λόγου και μπορούμε να στήσουμε μια ομάδα εκπροσώπησης, να πάμε να τους τα επικοινωνήσουμε. Είναι χρέος μας.

Πώς προβλέπεις ότι θα είναι οι επόμενοι μήνες για όσους εργάζονται για τον πολιτισμό;

Νιώθω πως θα είναι πειραματικοί. Άλλωστε, είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όμως μέσα από τα πειράματα γεννιέται κι η ανάγκη για φρέσκες ιδέες και για επιβίωση, για επικράτηση. Αυτό κρατώ.

Βόλτα στον Πειραιά με ένα τραγούδι από τον τρίτο δίσκο της Πέννυς Μπαλτατζή με τίτλο «Ένα φιλί»:

Αναφέρεις ότι «ζούμε σε μια χώρα, όπου το να είσαι καλλιτέχνης μοιάζει περισσότερο με άλμα ακροβάτη στο κενό, παρά με δουλειά». Θα μπορούσες να το σχολιάσεις;

Είναι αυτή η άποψη που έχει πολύς κόσμος, ότι δηλαδή το να είσαι καλλιτέχνης είναι χόμπι ή πολυτέλεια. Αυτή η παρεξήγηση εκφράζεται και δηλώνεται συχνά τόσο από τον κόσμο της πολιτικής όσο και από το κοινό. Είναι μια δουλειά όμως το να είσαι καλλιτέχνης. Ιδιαίτερη δουλειά, αλλά δουλειά, από την οποία θέλουμε να βιοποριζόμαστε, όμως αυτό στην Ελλάδα είναι σχεδόν αδύνατο.

Εργάζεσαι σκληρά, χωρίς να είσαι σίγουρος ότι θα πάει καλά το τραγούδι. Χωρίς να είσαι σίγουρος ότι θα έχεις live, ότι θα έρθει κόσμος, ότι θα μπορέσεις να πληρώσεις τους μουσικούς δίχως να βάλεις πάλι από την τσέπη σου. Προσωπικά, έχω απαντήσει στο πρόβλημα της επιβίωσης κινούμενη σε δύο διαφορετικούς άξονες: για τον βιοπορισμό μου κάνω πολύ συχνά εταιρικά events και παράλληλα επενδύω σε αυτό που με εκφράζει, την τέχνη μου.

Το κοινό κάποιες φορές εθίζεται στο τσάμπα του YouTube, του downloading ή των δωρεάν συναυλιών. Σε απασχόλησε αυτό προτού πάρεις την απόφασή σου;

Αν με απασχολούσε δεν θα το ξεκινούσα καν. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να σκεφτεί έτσι. Προχώρησα ώστε μέσω αυτής της κίνησης να εκπαιδευτεί το ελληνικό κοινό στην ιδέα του crowdfunding. Δεν το γνωρίζουμε εδώ, αλλά στο εξωτερικό αυτή είναι μια καθημερινή ιστορία για πολλά καλλιτεχνικά projects. Εκεί δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Στηρίζουν τη φρέσκια ιδέα. Αν δεν κάνουμε ένα βήμα τώρα προς την εξέλιξη ποτέ θα το κάνουμε;

Τι πιστεύεις ότι μπορεί να κινητοποιήσει το κοινό να γίνει το ίδιο χορηγός της πολιτιστικής δημιουργίας;

Το ότι το ίδιο γίνεται μέρος της επιτυχίας και της δημιουργίας. Ότι βάζει κι αυτό ένα κομμάτι για να φτάσουμε πιο κοντά στο στόχο κι ότι βοηθάει να κινηθούν τα γρανάζια της μουσικής και του πολιτισμού μέσα στην κρίση.

Ποια είναι τα συν και τα πλην της δημιουργίας ενός δίσκου με crowdfunding και όχι από μια εταιρεία;

Πότε δεν έκανα δίσκο που μου τον χρηματοδότησε εταιρεία. Μόνη μου έχω χρηματοδοτήσει τρεις δίσκους. Οπότε μόνο θετικά μπορώ να δω σε αυτόν τον τρόπο. Και μέσα σε αυτά ξεχωρίζει φυσικά η χαρά που θα μοιραστώ με τόσο κόσμο και τους συνεργάτες μου!

Από συζητήσεις με συναδέλφους σου, θα μπορούσες να μου πεις πως βλέπουν αυτή την κίνησή σου;

Κάποιοι από αυτούς με τους οποίους έχω ήδη μιλήσει, με αποκαλούν «σίφουνα», «διαόλου κάλτσα», μου είπαν ότι δεν έχω ησυχία. «Πού το σκέφτηκες πάλι αυτό;» και «Πόσο πρωτότυπη και ωραία ιδέα!» μου λένε. Και γελάμε όλοι μαζί. Πιστεύω ότι αν πετύχει θα ξεθαρρέψουν κι εκείνοι, θα χαρούν και θα το τολμήσουν. Θα αρχίσουν να ελπίζουν πάλι.

Τα χρήματα που θα συγκεντρώσεις από το crowdfunding τι ακριβώς καλύπτουν;

Τα πάντα. Γραφίστες, ανθρώπους της επικοινωνίας, δύο εργοστάσια κοπής CD και βινυλίου, δύο στούντιο, ακτοπλοϊκά και διαμονή, ηχολήπτες, τεχνικούς mastering, κινηματογραφιστές, φωτογράφους, τυπογραφείο, μουσικούς, ενορχηστρωτή και σκηνοθέτη. Κι κάποια άλλα που μου διαφεύγουν τώρα.

Πώς θα είναι αυτός ο δίσκος μουσικά και στιχουργικά; Από πού άντλησες την έμπνευσή σου;

Μουσικά θα είναι pop. Ed Sheeran σου δίνω ως αναφορά. Είναι πολλά χρόνια που γράφω pop κομμάτια. Από όσα έχω επιλέξει για το δίσκο, έξι σίγουρα θα είναι δικά μου αλλά θέλω να συμπεριλάβω και από συνεργάτες όπως ο Νίκος Μωραΐτης, ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος και ο Νίκος Μερτζάνος.

Αναφέρεις ότι τα όνειρα δεν αναβάλλονται. Θα είναι αυτός είναι ο τίτλος του δίσκου; Ποια είναι τα μεγαλύτερα όνειρά σου από εδώ και πέρα;

Δεν ξέρω ακόμη αν θα ονομάσω έτσι το δίσκο. Τα μεγαλύτερα όνειρα για το μέλλον είναι να κάνω σίγουρα άλλο ένα παιδάκι. Να έχω δύναμη και έμπνευση. Να κάνω όμορφα ταξίδια και να συνεχίσω να εξελίσσομαι πνευματικά και δημιουργικά. Να έχω όμορφες συνεργασίες, με ανθρώπους που με αφήνουν με ανοιχτό το στόμα με την ευγένειά τους.

Για να διαβάσεις αναλυτικά τις λεπτομέρειες του crowdfunding project της Πέννυς Μπαλτατζή και να μάθεις πώς μπορείς να συνεισφέρεις, μπες εδώ.