Μάιος 20, 2020

Παρακολούθησε online την… ιπτάμενη συναυλία που έγινε στο ψηλότερο σημείο του ΚΠΙΣΝ

Βασισμένο σε ποίημα της Κικής Δημουλά, το έργο «Μετέωρη» παρουσιάστηκε πάνω στο εντυπωσιακό Ενεργειακό Στέγαστρο.

Από όλα τα online πολιτιστικά δρώμενα που παρουσίασε μέχρι τώρα το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, το πιο εντυπωσιακό ήταν η συναυλία του Δημήτρη Καμαρωτού και της Άννας Παγκάλου στο Ενεργειακό Στέγαστρο. Για να καταλάβεις τη μοναδικότητα του εγχειρήματος, αρκεί να πούμε ότι το Ενεργειακό Στέγαστρο του ΚΠΙΣΝ αιωρείται 47 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Με διάσταση 100×100 μέτρα, καταλαμβάνει δέκα στρέμματα, δηλαδή ισοδυναμεί με 1,5 γήπεδο ποδοσφαίρου, έχει βάρος 4.500 τόνους και αποτελείται από 750 πανέλα.

Με ένα επιβλητικό μουσικό έργο, οργανικά δεμένο με τις σαγηνευτικές εικόνες της Αθήνας και του Σαρωνικού στη δύση του ήλιου, με αφετηρία το ποίημα της Κικής Δημουλά «Μια μετέωρη κυρία», ανταποκρίθηκε ο συνθέτης Δημήτρης Καμαρωτός στην πρόσκληση του ΚΠΙΣΝ για τη σύνθεση και παρουσίαση ενός έργου για την πρώτη συναυλία από αυτό το σημείο.

Το έργο είναι ένας βαθύς και συναρπαστικός στοχασμός πάνω στη σχέση φύσης και πολιτισμού, του ανθρώπου ως μέρους της φύσης και ως κυρίαρχου της φύσης και τη θέση της τέχνης, και ιδίως της μουσικής, στο σημερινό αστικό τοπίο και ηχοτοπίο. Μαζί με τον Δημήτρη Καμαρωτό το έργο ερμήνευσε με εντυπωσιακή τεχνική αλλά και μουσική προσήλωση στην αλήθεια του η μεσόφωνος Άννα Παγκάλου.

Ο Δημήτρης Καμαρωτός σπούδασε σύνθεση, κλαρινέτο, μουσικολογία και μουσική, στην Ελλάδα και τη Γαλλία, με τους Émile Damais, Marc Battier, Maurice Jarre και Ιάννη Ξενάκη. Εργάστηκε στο IRCAM και στο Κέντρο Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας, κι έχει συνεργαστεί με πολλούς σκηνοθέτες, Έλληνες και ξένους, σε παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στο Εθνικό Θέατρο, στην Επίδαυρο, σε ξένες σκηνές και διεθνή φεστιβάλ. Η μουσική του κινείται ελεύθερα από την οργανική/φωνητική στην ακουσματική/ηλεκτροακουστική.

Η Άννα Παγκάλου είναι voice soloist performer με σκούρο δραματικό χρώμα, που πειραματίζεται ανάμεσα στα όρια του κλασικού τραγουδιού και τις νέες φόρμες που δημιουργούνται από τις πειραματικές ηχητικές πρακτικές.