Ιούλιος 6, 2020

Όπερα στο Μουσείο Μπενάκη: οι «Γάμοι του Φίγκαρο» παρουσιάζονται στο αίθριο της Πειραιώς

To εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Οι Νέοι της Όπερας» της Λυρικής ολοκληρώνει την τρίτη εκπαιδευτική περίοδό του με την παρουσίαση της όπερας του Μότσαρτ σε συναυλιακή μορφή.

Οι «Νέοι της Όπερας» είναι ένα πρόγραμμα εκπαιδευτικού χαρακτήρα της ΕΛΣ για νέους καλλιτέχνες, με στόχο να τους προσφέρει τη δυνατότητα να εξελίξουν και να παρουσιάσουν τις δυνατότητές τους σε ένα περιβάλλον εργασίας προστατευμένο αλλά και εποπτευόμενο από επαγγελματίες καταξιωμένους στο αντικείμενό τους. Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα δοκιμάζονται λαμβάνοντας μέρος σε παραγωγές που παρουσιάζονται στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, στην Εναλλακτική Σκηνή, αλλά και σε άλλους χώρους, όπως το Θέατρο Τέχνης. Έως σήμερα, οι συμμετέχοντες του προγράμματος έχουν παρουσιάσει τον «Ιδομενέα» του Μότσαρτ, το δίπτυχο «Αδελφή Αγγελική» και «Ο μανδύας» του Πουτσίνι, τη «Μεγαλοψυχία του Τίτου» του Μότσαρτ και τους «Καπουλέτους και Μοντέκους» του Μπελίνι. Υπεύθυνος του προγράμματος είναι ο διακεκριμένος τενόρος Βαγγέλης Χατζησίμος.

Η θερινή παραγωγή των «Νέων της Όπερας» της ΕΛΣ για το 2020 δεν έχει σκηνική μορφή, όπως τα προηγούμενα χρόνια, λόγω των φετινών έκτακτων περιοριστικών μέτρων για την εξάπλωση του κορονοϊού. Η συναυλία θα δοθεί με τη σύμπραξη της Συμφωνικής Ορχήστρας του δήμου Αθηναίων, υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Μιχάλη Παπαπέτρου.

Οι «Γάμοι του Φίγκαρο» πρωτοπαρουσιάστηκαν στη Βιέννη το 1786. Το κείμενο του Λορέντσο Ντα Πόντε, που βασίζεται στην πεντάπρακτη κωμωδία του Μπομαρσέ «Η τρελή ημέρα ή Ο γάμος του Φίγκαρο», απηχεί την ταραγμένη εποχή και την ένταση στις σχέσεις των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Συγκεκριμένα, η υπόθεση αφορά στην προσπάθεια του Φίγκαρο και της Σουζάνας να πραγματοποιήσουν το γάμο τους παρά τα εμπόδια που θέτει ο Κόμης.

Η αριστουργηματική μουσική του Μότσαρτ σκιαγραφεί με λιτά μέσα τον χαρακτήρα κάθε προσώπου. Εκτός από τις συνήθεις άριες για κάθε ρόλο και τα μεταξύ τους ντουέτα, ο συνθέτης δημιουργεί σύνολα απίστευτης φαντασίας. Φωτίζει από πολλές διαφορετικές πλευρές τα πρόσωπα του έργου μέσα από την ορχήστρα, η οποία αναλαμβάνει σταθερά πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς το ύφος της μουσικής –νοσταλγικό, ζωηρό, αγωνιώδες, θυελλώδες ή ιλαρό– μας αποκαλύπτει περισσότερα για το χαρακτήρα, τις σκέψεις και την ποιότητα των συναισθημάτων του. Αλλά και το ποιητικό κείμενο του Ντα Πόντε έχει ζωηρό θεατρικό ρυθμό. Με το μοναδικό δέσιμο ανάμεσα σε λόγο και μουσική, με τη νέα ισορροπία ανάμεσα σε κωμικά και σοβαρά στοιχεία, με την πρωταγωνιστική θέση που δίνουν στη μουσική, οι «Γάμοι του Φίγκαρο» ήταν πράγματι αυτό που ο Ντα Πόντε ονόμασε «ένα νέο είδος θεάματος» και άνοιξαν νέο κεφάλαιο στην ιστορία του λυρικού θεάτρου.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.