Φεβρουάριος 5, 2020

Είδαμε το σημαντικό νεοελληνικό έργο «Ο δρόμος περνά από μέσα» στο Μικρό Χορν

Ο Χρήστος Σουγάρης σκηνοθετεί και διασκευάζει το «τσεχοφικό» έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με άξονα ένα εντυπωσιακό σκηνικό που μοιάζει με ζωντανό οργανισμό.

Στο «Ο δρόμος περνά από μέσα», η παλιά, ξεπεσμένη αστική τάξη και το αδηφάγο «νέο» χρήμα συγκρούονται με φόντο ένα νεοκλασικό αρχοντικό ηλικίας 116 ετών. Όλη η ιστορία της σύγχρονης μεταπολιτευτικής Ελλάδας, με την ανακατανομή του πλούτου και τις ριζικές αλλαγές στις κοινωνικές τάξεις σε ένα θεατρικό έργο!

Ο φιλόδοξος αντικέρ λαϊκής καταγωγής Χάρης Αντωνάκος πλευρίζει τον ηλικιωμένο αστό Φάνη Ποριώτη, ώστε να χρησιμοποιήσει το σπίτι του ως «σκηνικό» για να πουλάει το εμπόρευμά του. Ο απώτερος σκοπός του αντικέρ είναι να αποσπάσει το σπίτι, προσπαθώντας έτσι να κερδίσει μέσα από ένα τέτοιο απόκτημα το κοινωνικό κύρος που του λείπει, αλλά και να ικανοποιήσει την ευαίσθητη και αφελή σύζυγό του Λίτσα.

Αν ο Τσέχοφ ζούσε στην Ελλάδα του ’80 και μετά, τότε αυτός θα ήταν ο «Βυσσινόκηπός» του για να περιγράψει την… «αλλαγή», το πέρασμα από μια παλιά σε μια νέα εποχή. Το κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, γραμμένο το 1990, είναι μία από τις πιο σημαντικές και ψύχραιμες αντιδράσεις του νεοελληνικού θεάτρου στην επιδρομή του νεοπλουτισμού.

Καθώς ξεκινά η παράσταση, ο Πέρης Μιχαηλίδης, ο οποίος υποδύεται τον Φάνη Ποριώτη, αφηγείται στριμωγμένος μέσα στο σπίτι μια αστεία ιστορία με τη «φροϊλάιν» που τον ντάντευε στα παιδικά του χρόνια. Το νεοκλασικό «κουκλόσπιτο» που έχει κατασκευάσει η σκηνογράφος Ελένη Μανωλοπούλου, κέρδισε από την πρώτη στιγμή τις εντυπώσεις μας: είναι ένα από τα πιο λεπτοδουλεμένα σκηνικά που έχουμε δει φέτος σε παράσταση. Σε ορισμένες σκηνές το σπίτι «διπλώνει» και οι ήρωες μιλούν εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό ή ξεπροβάλλουν από τη σκεπή του. Σε άλλες, ανοίγει διάπλατα και αποκαλύπτει τα πολλά δωματιάκια του, τα οποία φωτίζονται ανάλογα με τη δράση (δεξιοτεχνικοί οι φωτισμοί του Γιάννη Δρακουλαράκου), ενώ οι ήρωες χρησιμοποιούν τα μικροσκοπικά του αντικείμενα ή αναφέρονταν σε αυτά. Ο ρόλος του συγκεκριμένου σκηνικού είναι κεντρικός, γι’ αυτό οι ηθοποιοί υποδεικνύουν στο κοινό να το χειροκροτήσει στο τέλος!

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Χρήστος Σουγάρης έχει τιμηθεί με βραβείο νέου καλλιτέχνη για τη σκηνοθεσία του στις τραγωδίες «Αίας» και «Οιδίπους Τύραννος». Εδώ έκανε ένα ψαλίδισμα του έργου, με σκοπό, όπως αναφέρει ο ίδιος, «να αντιμετωπίσω με τρόπο ποιητικό ένα κείμενο το οποίο κατατάσσεται στο είδος της ηθογραφίας». Η διασκευή του πράγματι χώνεται πιο βαθιά στην ψυχολογία των χαρακτήρων, προσπαθώντας να βγάλει το έργο από τα στενά πλαίσια της εποχής που γράφτηκε.

Ερμηνευτικά, ξεχωρίσαμε τη Ρούλα Πατεράκη στο ρόλο της οικονόμου του σπιτιού, της Γλυκερίας. Ήταν τόσο απολαυστική όταν την έπιαναν υστερικά ξεσπάσματα στην πρώτη συνάντησή της με τη Λίτσα ή όταν συνειδητοποιεί ότι το νεαρό ζευγάρι παραβιάζει τα κεκτημένα της. Μόνη ένσταση έχουμε στο μονόλογό της στη στέγη του σπιτιού, όπου δεν ακουγόταν καθόλου. Ο Πάρης Θωμόπουλος ως Χάρης Αντωνάκος ήταν σε γενικές γραμμές πολύ καλός, αποδίδοντας τα χαρακτηριστικά του λαϊκού, καταφερτζή και μικροαπατεώνα τύπου. Θα θέλαμε ωστόσο να κρατήσει τις δυνάμεις του μέχρι την τελική σκηνή της συντριβής του για να είναι πιο πειστικός.

Περισσότερες πληροφορίες για τις ώρες και τα εισιτήρια της παράστασης εδώ.