Απρίλιος 2, 2020

Είδαμε την επίκαιρη αλλά απλοϊκή ισπανική ταινία τρόμου «Η Πλατφόρμα» στο Netflix

Αυτή η δυστοπική κριτική του καπιταλισμού αντιγράφει 3-4 ταινίες, επαναλαμβάνει το ίδιο μήνυμα και σε μπουκώνει με ωμές σκηνές βίας.

Είναι να απορείς που η κλειστοφοβική ισπανική ταινία «Πλατφόρμα» του Γκαλντέρ Γκαζτέλου-Ουρούτια είναι μέσα στο trending top-10 του ελληνικού Netflix! Κοντεύοντας να κλείσουμε τρεις βδομάδες σε καραντίνα λόγω του κορονοϊού, έχοντας διαγράψει την έξοδο του Πάσχα και με τις προβλέψεις για το πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση να είναι αβέβαιες, το να βλέπεις μία ασφυκτική ταινία τρόμου που διαδραματίζεται μέσα στους τσιμεντένιους τοίχους μιας εφιαλτικής φυλακής, δεν είναι και το πιο ευχάριστο θέαμα. Κανείς όμως δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ακόμη ταινία τρόμου με ισπανική υπογραφή κι αυτό το απέδειξαν και οι θεατές στο φεστιβάλ του Τορόντο, που έδωσαν στην «Πλατφόρμα» το βραβείο κοινού.

Το μόνο που σε παρηγορεί βλέποντας την «Πλατφόρμα» είναι ότι εσύ τουλάχιστο μπορείς να στείλεις «2» στο 13033 για να πας στο σούπερ μάρκετ για να προμηθευτείς τρόφιμα. Η κεντρική αλληγορική ιδέα της ταινίας χτίζεται ακριβώς πάνω στην πρόσβαση στην τροφή. Σε ένα μπρουταλιστικό κτήριο, υπάρχουν 200 επίπεδα-κελιά, μέσα στα οποία κρατούνται δύο άτομα, που είναι φυλακισμένοι ή εθελοντές, όπως ο κεντρικός ήρωας, ένας αφελής άντρας που μπήκε με τη δική του θέληση στη φυλακή προσβλέποντας σε ένα πιστοποιητικό ως αντάλλαγμα.

Από την κορυφή του κτηρίου κατεβαίνει καθημερινά μία πλατφόρμα στρωμένη με γκουρμέ φαγητά, η οποία σταματάει για δύο λεπτά σε κάθε επίπεδο ώστε να τραφούν οι έγκλειστοι. Αν και το φαγητό αυτού του ιδιότυπου μπουφέ είναι αρκετό για να φάνε όλοι, η πλατφόρμα φτάνει στα χαμηλότερα επίπεδα μόνο με αποφάγια. Το twist είναι ότι κάθε 30 μέρες οι έγκλειστοι μεταφέρονται σε άλλα κελιά, κι έτσι οι νηστικοί των χαμηλών επιπέδων κάποια στιγμή γίνονται οι προνομιούχοι των υψηλών επιπέδων.

Αυτό που λέει η ταινία για μιάμιση ώρα, είναι ότι είμαστε λαίμαργοι κι έχουμε ένα σωρό ακόμη ελεεινά ελαττώματα και ταπεινά ένστικτα αυτοσυντήρησης. Επειδή όμως ζούμε μια πραγματική, δυστοπική κατάσταση λόγω κορονοϊού κι έχουμε πρόσφατες τις εικόνες των ασυγκράτητων καταναλωτών που άδειαζαν τα ράφια των σούπερ μάρκετ αδιαφορώντας για τους πιο αδύναμους, το μήνυμα της μυθοπλαστικής «Πλατφόρμας» είναι ισχνό κι όσο προχωράει η ταινία γίνεται όλο και πιο αδύναμο.

Το σενάριο του Νταβίντ Ντεσόλα επαναλαμβάνει μονότονα ότι ο καπιταλισμός μας έχει κάνει άπληστους, απάνθρωπους και ασυλλόγιστους – και σε περίπτωση που δεν το πιάσεις από την αρχή, υπάρχουν πολλές φρικιαστικές σκηνές να σου το υπενθυμίζουν. Οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να περισώσει την κατάσταση, όπως οι χαρακτήρες ή το μυστήριο γύρω από αυτό το κτήριο, φτάνουν στο θεατή πιο άδεια κι από τα πιάτα που καταλήγουν στους αδικημένους των χαμηλών επιπέδων της φυλακής.

Η «Πλατφόρμα» θυμίζει ύποπτα το σενάριο το «Snowpiercer» του Μπονγκ Τζουν-χο, ενώ οι ομοιότητες με άλλες ταινίες δεν σταματούν εδώ. Το κλειστοφοβικό γυμνό σκηνικό με τους γκρίζους τοίχους, ίσως το μοναδικό στοιχείο που μας έμεινε από την ταινία, θυμίζει τον «Κύβο», ενώ οι σκηνές βίας είναι το ίδιο σοκαριστικές με εκείνες στα «Saw». Αν θέλεις να δεις μία πραγματικά τολμηρή, διεστραμμένη και εικαστικά άφταστη αλληγορία για τον καπιταλισμό μέσα από την εικόνα του φαγητού, τότε αναζήτησε την ταινία «Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της». Θα σε σημαδέψει για μέρες κι όχι μέχρι να πατήσεις το κουμπί για να δεις ό,τι άλλο έχεις κατεβάσει στο Netflix.