Ιούνιος 9, 2020

«365 Μέρες»: η σοφτ πορνό ταινία του Netflix είναι τριτοκλασάτη και εντελώς αντιφεμινιστική

Θα ξεσπάγαμε σε γέλια με τις ερμηνείες και τις ατάκες αν το σενάριο δεν ήταν τόσο παράλογο και εξωφρενικό ώστε να ωραιοποιεί το βιασμό.

365 μέρες διορία δίνει ο μαφιόζος Μάσιμο στην όμηρό του Λάουρα για να τον ερωτευτεί. Χρειάστηκε όμως μόνο μία μέρα για να εκτοξευτεί η πολωνική ταινία «365 Μέρες» στην κορυφή της most-watched λίστας του Netflix αλλά και να γίνει trend στο TikTok από τους χρήστες που ποστάρουν βίντεο βλέποντας τις ερωτικές σκηνές της. Αυτές οι σκηνές είναι ένας από τους λόγους που έχει γίνει τόσος χαμός. Αγγίζουν τα όρια του hardcore κι είναι έτσι γυρισμένες και μονταρισμένες ώστε κάποιες στιγμές αναρωτιέσαι αν είναι αληθινές. Βέβαια, αν έχεις δει έστω και μία κανονική τσόντα, μάλλον θα σε ξενερώσουν οι βιντεοκλιπίστικες λήψεις με drone και η ανιαρή pop-rock μουσική υπόκρουση, αλλά και πάλι αυτό είναι το πιο κοντινό σε πορνό που διαθέτει το Netflix.

Οι «365 Μέρες» δεν συζητήθηκαν μόνο για τις ερωτικές σκηνές, αλλά και για την ξεδιάντροπη κλωνοποίηση των «50 αποχρώσεων του γκρι» (βασίζονται σε μια κόπι πέιστ σειρά βιβλίων της Μπλάνκα Λιπίνσκα), τους παιδιάστικους διαλόγους, την αισθητική που θυμίζει σκηνική παρουσίαση τραγουδιού της Eurovision, και τις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, που όταν πέρασαν οντισιόν μάλλον δεν διάβασαν κείμενο αλλά γδύθηκαν. Το φλέγον ζήτημα όμως με αυτή την κάκιστη ταινία είναι το σενάριό της, που κρύβει μια ιλουστρασιόν απολογία του βιασμού κι έχει μια ηρωίδα με ολοφάνερα συμπτώματα συνδρόμου της Στοκχόλμης, αφού εκφράζει θετικά συναισθήματα για τον απαγωγέα της.

Η εξωφρενική και κόντρα στο κίνημα #MeToo υπόθεση θέλει τον Μάσιμο, γιο ενός αρχιμαφιόζου, να βλέπει μια γυναίκα σε όραμα την ώρα που ο πατέρας του δολοφονείται. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Μάσιμο εντοπίζει στη Σικελία τη Λάουρα, η οποία μόλις έχει φτάσει για διακοπές με αφορμή τα γενέθλιά της και, για καλή ή κακή της τύχη, μοιάζει με τη γυναίκα που εκείνος είχε οραματιστεί. Επειδή ο Μάσιμο έχει κοιλιακούς και πέτρινο στέρνο αλλά όχι τρόπους και αναπτυγμένη (συναισθηματική) νοημοσύνη, την απάγει και της δίνει διορία ένα χρόνο να τον ερωτευτεί. Θα μπορούσε βέβαια απλώς να τη φλερτάρει, να της δείξει το καστρόσπιτό του και να βγάλει τα ρούχα του ώστε να την πείσει να τον ακολουθήσει, αλλά τότε το Netflix δεν θα χτύπαγε τέτοια νούμερα.

Οι «365 Μέρες» μας έκαναν να αισθανθούμε άβολα. Από τη μία είναι τόσο τριτοκλασάτες και trash, που κανονικά θα έπρεπε να γελάμε από την αρχή μέχρι το τέλος: ο Μάσιμο μοιάζει με βοηθό μετρ σε επαρχιακό μπιτς μπαρ όπου τραγουδάει δεύτερο όνομα πίστας από την Αθήνα, ενώ η Λάουρα εκτοξεύει επικές ατάκες του στιλ «Δεν είμαι ένα σακί πατάτες που μπορείς να το μεταφέρεις χωρίς την άδειά μου».

Από την άλλη όμως, οι «365 Μέρες» είναι απροκάλυπτα αντιφεμινιστικές, σε μια πλατφόρμα μάλιστα που κάνει το παν για να δείξει πόσο προοδευτική είναι. Δεν θα χαρακτηρίζαμε την ταινία απλώς αμφιλεγόμενη, αλλά επικίνδυνη. Αυτοί που την έφτιαξαν νομίζουν ότι ικανοποιούν τη φαντασίωση μιας βαριεστημένης νοικοκυράς που θα ήθελε ο άντρας της να της κάνει πιο συχνά και έντονα έρωτα, αλλά καταλήγουν να ωραιοποιούν την έλλειψη συναίνεσης. Βλέπουμε, για παράδειγμα, τον Μάσιμο να βιάζει αεροσυνοδούς στο ιδιωτικό του αεροπλάνο, οι οποίες σκάνε ένα χαμόγελο ικανοποίησης στο τέλος σαν να μη συνέβη τίποτα. Η Λάουρα ξεχνάει από τη μία σκηνή στην άλλη ότι είναι όμηρος, προκαλώντας σεξουαλικά τον Μάσιμο ή απολαμβάνοντας τα ψώνια με τις πιστωτικές του απαγωγέα της. Κάποια στιγμή ο ένας λέει στον άλλο «Σ’ αγαπώ», αλλά είναι αρκετό για να σφυρίξουμε αδιάφορα για το πώς φτάσαμε μέχρι εκεί;